Terapia depresji w Krakowie

Z czym możesz przyjść

Poranek bywa ciężki, a rzeczy, które kiedyś miały smak, robią się obojętne. Ktoś wycofuje się z kontaktów, bo rozmowa kosztuje więcej, niż jest w stanie dać. Inna osoba funkcjonuje w pracy „jak zwykle” i dopiero wieczorem czuje, że nic jej nie rusza. Do tego dochodzi krytyk, który powtarza, żeby się wziąć w garść, i wstyd, że nie potrafi.

To opis doświadczenia, nie diagnoza. Na stronie głównej piszę o tym samym obszarze: depresja, obniżony nastrój i poczucie utknięcia, brak energii, smutek, poczucie beznadziei. Nie rozpoznaję zaburzenia na podstawie artykułu i nie zastępuję badania lekarskiego. Jeśli coś z tego opisu jest Ci bliskie, można o tym porozmawiać bez gotowej nazwy.

Nie musisz umieć odróżnić „zwykłego” smutku od czegoś, co trwa dłużej. Wystarczy, że ten stan zajmuje coraz więcej dnia i że samotne przeczekiwanie przestaje wystarczać.

Kiedy warto szukać pomocy

Warto się zgłosić, gdy obniżony nastrój trwa i zaczyna układać dzień: sen, pracę, relacje, poczucie, że próbowanie i tak nic nie zmienia. Także wtedy, gdy bliscy mówią „przecież nie masz powodu”, a od tego robi się tylko samotniej. Nie trzeba czekać, aż będzie „wystarczająco źle”, ani mieć eleganckiej opowieści o przyczynie.

Można przyjść równolegle z opieką psychiatryczną albo zanim w ogóle padnie słowo depresja. Konsultacja jest po to, żeby zobaczyć, czy ta forma pracy ma sens w Twojej sytuacji. Nie jest zobowiązaniem do długiej terapii. Pierwsze spotkanie trwa 50 minut. Możesz zacząć od tego, jak wygląda zwykły dzień. Ja pytam, Ty mówisz tyle, ile jesteś gotów powiedzieć.

Gdy potrzebna jest pomoc od razu

Jeśli myśli o śmierci albo o skrzywdzeniu siebie są teraz silne, nie czekaj na sesję. Telefon gabinetu nie jest telefonem alarmowym.

Jeśli jest zagrożenie życia lub zdrowia — Twojego albo czyjegoś — zadzwoń pod 112. W kryzysie emocjonalnym możesz skorzystać z linii wsparcia 116 123 albo z Centrum Wsparcia pod numerem 800 70 2222. Psychoterapia nie zastępuje pomocy interwencyjnej.

Jak w ISTDP przyglądamy się obniżonemu nastrojowi

ISTDP (intensywna krótkoterminowa psychoterapia dynamiczna) jest formą psychoterapii psychodynamicznej. W gabinecie nie zatrzymujemy się na radzie, żeby więcej odpoczywać albo „myśleć pozytywnie”. Przyglądamy się uczuciom, które długo były odsuwane — często jest wśród nich żal, złość, poczucie winy albo tęsknota — i sposobom, w jakie człowiek je zamyka. To zamknięcie bywa odczuwane jako odrętwienie, zmęczenie albo płaski nastrój.

Praca dzieje się w relacji, tu i teraz, w tempie, które da się utrzymać. Nie pracujemy na siłę i nie według jednego scenariusza. Rozpoznanie mechanizmu jest kierunkiem spotkań. Nie oznacza, że nastrój się podniesie, że wróci energia albo że wystarczy określona liczba sesji. Tego nie da się uczciwie obiecać i nie będę tego obiecywać.

Szerszy opis metody jest na stronie Czym jest psychoterapia ISTDP. Lęk często idzie obok obniżonego nastroju, ale nie jest tym samym tematem: psychoterapia lęku. O wzorcach z bliskimi piszę osobno, na stronie trudności w relacjach.

Czego psychoterapia nie zastępuje

Psychoterapia nie zastępuje lekarza ani psychiatry i nie jest leczeniem z gwarancją skutku. O lekach decyduje lekarz, nie sesja. Jeśli jesteś w trakcie leczenia, obie rzeczy mogą iść obok siebie.

Nie obiecuję wyjścia z obniżonego nastroju po pakiecie wizyt. Nie podaję też odsetka osób, u których „to pomaga” — takiej statystyki tu nie ma i nie będę jej dopisywać. Pierwsze spotkania służą rozeznaniu, nie zapowiedzi efektu.

Pytania